fatatookay tumblt

“Studio Brussel promoot homofobe rapper” gooit De Standaard me naar het hoofd wanneer ik vanmorgen de online krant lees. Recht tegen mijn raap, uiteraard, ik ben tenslotte nog vijf dagen woordvoerster van çavaria. Ik spring in het artikel, zet mijn verontwaardiging schrap en begin mentaal al een persbericht voor te bereiden.  Ik slijp al lezend mijn zwaard, blink mijn harnas op, zoek de fraaiste helm en sta klaar om uit te rukken wanneer ik opeens dat onnozel paaskuiken zie. 

Lees verder →

Uit de oude doos (Boek der Legenden, 1985)

Toen kwamen ze in Ubikwe, de stad van de waterdragers. Deze stad stond bekend om haar ijver zodat Tir goed rond keek. Tot zijn verbazing merkte hij dat de inwoners voortdurend met emmers water naar de zee liepen. Hij riep zijn gezellen bijeen en gaf hen de opdracht uit te zoeken wat de betekenis van dit alles was terwijl hij een dutje deed.

Lees verder →

Lees verder →

De voorbije dagen klonken weer zware woorden. En terecht. Een jongen is gestorven in Luik, waarbij algemeen wordt aangenomen dat het motief homofoob van aard is. Dat laatste maakt het, naast een verschrikking voor de ouders en nabestaanden, ook een verschrikking voor een maatschappij. Dat iemand tot zo’n motief kan komen, is hallucinant. Alsof je als motief zou aanvoeren dat iemand grijsgroene ogen heeft, of langbenig is.

Lees verder →

Zijn er grenzen aan t-termentaal?
Is er een eindterm of t-terminus? 
Gendervrij kan het allemaal.
Elk woord opnieuw bekijken, dus.  
Niet steeds onzijdig of neutraal, 
maar een rijke t-omnibus
voor iedereen, ja, integraal, 
voor broer, voor zus, voor zoer en brus. 
We verbreden ook de genitaal,
want tussenin is doodnormaal.
Ik proef, ik kies en ik bepaal
benoem dus in mijn lichaamstaal
zelf mijn falla of …mijn vaginus. 

Ik ben al een dikke week aan het luisteren naar de 1001 albums die ik volgens Libero moet gehoord hebben voor ik er de brui aan geef. Ik doe dat netjes chronologisch, beginnend in 1955 bij Frank Sinatra, en vandaar verder richting The White Stripes. Af en toe geeft dat maffe effecten, zoals luisteren naar Phil Spectors ‘A Christmas Gift to you’ begin februari. 

Lees verder →

Ooit vroeg iemand me of ik een autobiografie zou schrijven. Tenminste, dat denk ik. Net zoals ik denk dat ik toen heb geantwoord dat ik daar echt geen zin in had. Het zou anderen kunnen kwetsen die mij dierbaar zijn, en ik zou ook zelf teveel lijden. Zou ik dan gezegd kunnen hebben. Maar eigenlijk weet ik dat niet.

Lees verder →