fatatookay tumblt

…voor een personeelsfeest. Ze houden een moordspel…

Wed, 15 May 2013 18:28:28 +0200

…voor een personeelsfeest. Ze houden een moordspel…

En dan nu, in de reeks flauwe Europese woordspelingen:

Thu, 11 Apr 2013 22:35:00 +0200

Zij: Als je hoofd Scandinavië is, wat ligt dan onder je navel?
Ze: Ik weet het niet, maar het is zeker geen Italië.

Een paaskuiken bij Studio Brussel

Fri, 29 Mar 2013 19:50:00 +0100

“Studio Brussel promoot homofobe rapper” gooit De Standaard me naar het hoofd wanneer ik vanmorgen de online krant lees. Recht tegen mijn raap, uiteraard, ik ben tenslotte nog vijf dagen woordvoerster van çavaria. Ik spring in het artikel, zet mijn verontwaardiging schrap en begin mentaal al een persbericht voor te bereiden. Ik slijp al lezend mijn zwaard, blink mijn harnas op, zoek de fraaiste helm en sta klaar om uit te rukken wanneer ik opeens dat onnozel paaskuiken zie.

“Piep”, zegt het.

“Ja, daar!”, roept de welmenende journalist die het ongedierte heeft ontdekt. “Daar, een homofobe rapper.”

Ik ga door de knieën, haal mijn vergrootglas uit en warempel, daar onder het vleugeltje van het kuiken staat: “En homo zijn, is een recht, wordt geaccepteerd. Maar we vergeten wat God ons heeft geleerd, want een kind maak je niet zelf, dat maak je met twee.”

“Zie je het nu zelf ook?”, kirt het artikel. “Homofobie! Lynchen die handel! En Studio Brussel ook, want die hebben het liedje twee keer uitgezonden.”

Ik zucht, sta op en stap weer in mijn tent. Laat Patrocles dit gevecht maar strijden, denk ik, en ik trek mijn harnas uit.

Vrije meningsuiting en discriminatie

Nee, het is niet netjes om andere bevolkingsgroepen te schofferen. Het getuigt niet van enorme filosofische diepgang als je getuigt dat homo’s er een onethische levensstijl op nahouden omdat meneer pastoor dat gezegd heeft. En het getuigt al helemaal niet van een empathie of sociaal inzicht wanneer je vervolgens verbaasd bent wanneer sommigen hier aanstoot aan nemen. De meeste mensen voelen met hun ellebogen dat je tegen de wind in plast als je anno 2013 in Vlaanderen holebi’s in een lied wil terechtwijzen. O.a. met hun ellebogen, trouwens.

Anderzijds heb je ook het recht om je te uiten. Je mag homofoob zijn, je mag zeggen dat je denkt dat er een god bestaat die niet blij is met homo’s. Dat heet vrijheid van meningsuiting. Wat je niet mag doen, is oproepen tot haat, geweld of discriminatie. Of keer op keer, vanuit alle mogelijke hoeken, en met duidelijke intentie om die groep schade toe te brengen, op diezelfde nagel te kloppen. Op dezelfde teennagel.

Volgens mij deed die jonge kerel dat ook niet. Hij riep niet als Sizzla op om ons te vermoorden. Hij vraagt zich alleen af of zijn god wel jubelt om ons bestaan.

Ik kan dan alleen hopen dat er ooit een kerkleider opstaat die overtuigend meedeelt dat de kerk het eeuwenlang mis heeft gehad wanneer ze homoseksualiteit veroordeelde en dat “heb je naaste lief” en “god houdt van al zijn kinderen” wel degelijk ook voor holebi’s geldt. In de hoop dat religieus geïnspireerde rappers dan dit antwoord krijgen op hun vraag: ja, hij jubelt.

Meanwhile in the studio…

Maar de titel schoot niet alleen op het paaskuikentje, maar ook op de paashaas die het ei legde. “Studio Brussel” zou de homofobe artiest “promoten”… en dus ook homofobie? Dat lijkt me wel heel sterk. Ik ken Studio Brussel wel als tegendraads, af en toe wat lomp en eveneens vaak getuigend van botte ellebogen, maar homofoob? Nee, echt niet. Net zomin als ik de concertorganisatoren en reggaefans van homofobie zou betichten wanneer ze de voorbije jaren homofobe reggae-artiesten boekten.

Met die laatste heeft çavaria trouwens een mooi charter opgemaakt, waardoor homofobe praat van het podium tegenwoordig trefzeker van het podium wordt geweerd. Zelfs folkartieste Michelle Shocked mocht haar ticketje richting Cactusfestival scheuren na enkele homofobe rants bij de start van haar nieuwe toernee. Ze is niet langer welkom.

Vandaag hebben we uiteraard contact gehad met de VRT, met Studio Brussel, en hebben we dat voorbeeldige Reggaecharter voorgelegd. Of ze daar eens wilden naar kijken, was de vraag, kwestie van kuikens niet tot haantjes of echte kiekens te laten uitgroeien. En ja, was het antwoord. Meer nog, er is heel wat bereidheid om dat charter en het Diversiteitscharter van de VRT zelf zo goed mogelijk toe te passen. Noch de presentatoren, noch Studio Brussel, noch de VRT willen zich met pek en veren richting homofobe vuilnisbelt laten dragen.

Het meten van grensgevallen

En dat alles om een onnozel zinnetje, denk ik wanneer ik na een dag heen en weer mailen, tweeten en sms-en aan mijn bureau ga zitten. Iedereen geeft toe dat het zinnetje niet voldoet aan de beschrijving van “oproepen tot haat, geweld of discriminatie” en toch zit het velen niet lekker. Iemand heeft het gewaagd ons in vraag te stellen, wat we al vaker richting onverdraagzaamheid hebben zien evolueren. Iemand kijkt ons aan, schudt het hoofd en we verwachten ons al aan een klap. Iemand wandelt tot aan de grens, en we vrezen een invasie. We hebben het al meegemaakt.

Door de vele tikken op onze teennagels de voorbije jaren, de voorbije decennia, de voorbije eeuwen, zijn onze tenen plat en lang en uiterst gevoelig geworden. We steken ze zelf uit tot aan de grens als voelsprieten die moeten nagaan of iemand die oversteekt. Onze tenen staan op scherp, als alarminstallaties die afgaan zodra een vogeltje of een paaskuiken op onze wreef landt.

Conflicten als deze zijn een resultante van tenen en ellebogen. Soms zijn de ellebogen zo bot dat je met je kleine teen niet klein genoeg kan zijn om de lompe klappen te ontlopen, en soms zijn tenen zo gevoelig lang dat zelfs de fijnst afgestemde elleboog al een alarm veroorzaakt wanneer ze zich opmaakt om ons te aaien. Grenzen worden afgemeten met tenen en ellebogen, tenslotte.

In de buurt van die grens liggen de harnassen te wachten. Ik hoop dat ze er lang mogen liggen, en dat de conflicten uitblijven. Dat botte ellebogen hun eelt verliezen en zachter worden. Dat de tenen lang genoeg pijnloze rust krijgen om zich te herstellen. Ik hoop dat dat harnas roest, kortom, en dat mijn opvolger het nooit meer hoeft aan te trekken.

“Roofvogel? Roofvogel?”, mopperde het dier,...

Sun, 09 Sep 2012 14:52:16 +0200

“Roofvogel? Roofvogel?”, mopperde het dier, “Je reinste stigmatisering vind ik dat.” (Taken with Instagram)

“Of de Schepper bestaat, zullen we wellicht nooit...

Sat, 08 Sep 2012 15:39:09 +0200

“Of de Schepper bestaat, zullen we wellicht nooit weten,” zuchtte de tekening, door zijn vuile glazen turend, “maar wat we wel weten, is dat ze haar vervloekte Copic®-stiftjes heeft teruggevonden.”

Parabel van de verloren tijd

Sat, 08 Sep 2012 13:50:38 +0200

Uit de oude doos (Boek der Legenden, 1985)

Toen kwamen ze in Ubikwe, de stad van de waterdragers. Deze stad stond bekend om haar ijver zodat Tir goed rond keek. Tot zijn verbazing merkte hij dat de inwoners voortdurend met emmers water naar de zee liepen. Hij riep zijn gezellen bijeen en gaf hen de opdracht uit te zoeken wat de betekenis van dit alles was terwijl hij een dutje deed.

Ne enige tijd kwam Ber terug en hij vertelde dat deze mensen dagelijks dit enorme gevecht tegen de zon moeten leveren, omdat die om de twaalf uren de zee van hen afnam. Daarom goten ze water bij de zee opdat die niet zou opdrogen. En wanneer de zee weer steeg, gingen ze naar huis om te rusten van dit zware werk.

Toen de rusttijd was aangebroken, verzamelde Tir de inwoners van het stadje rond een boom die op het marktplein stond, en hij vroeg hen waarom de zee gered moest van de zon.
Zij antwoordden dat de zee zorgde voor hun eten en ze wezen naar de boom. Tir vroeg hen: Wie heeft jullie dat wijsgemaakt? Is het niet zo dat zon en zee zonder mensenhulp zorgen voor deze plant?
Nee, antwoordde iemand, u ziet het helemaal verkeerd. U moet dat niet in vraag stellen, want dat is gewoon zo. Tir zuchtte en vertelde hen toen volgend verhaal:

“Twee ontdekkingsreizigers kwamen eens in een prachtig, reusachtig gebouw. Het gebouw was zo vreemd gebouwd dat men, waar men zich ook bevond, niet kon zien hoe groot het eigenlijk was maar tegelijkertijd altijd de uitgang kon zien, als men maar goed genoeg keek.
De eerste was een goed reiziger, en al vlug vond hij de wegwijzers die daar waren geplaatst om hem door het labyrint te loodsen. Hij volgde de wijzers en na een uur of wat kwam hij in een prachtige kamer vol rozen en hartjes. Hij plukte enkele rozen, brak enkele harten en ging weer verder, met een van de harten onder de riem.
Toen kwam hij aan een loopband die in zijn richting draaide en waar hij volgens de wijzers overheen moest, wilde hij de uitgang bereiken.
Uren liep hij op de lopende band zonder ook maar een voet vooruit te komen. En toen na vele jaren de band plots stopte, schoot hij als een pijl uit een boog door de gang, een laatste bocht en de achterdeur naar buiten, en zo de laan uit.

De tweede was een goed ontdekkingsreiziger. In het begin volgde hij de wegwijzers, tot hij in de prachtige kamer kwam. Hij bekeek alles aandachtig en zag toen dat de wegwijzer die daar hing, niet paste. Hij vond die storend in de romantische omgeving, dus nam hij ze voorzichtig van de wand. Met zeer veel moeite deed hij dit, want de pijl was zwaar en heel moeilijk te verplaatsen. Niettemin kon hij haar verwijderen zodat hij zag dat er achter de wijzer een luikje verborgen zat.
Verbaasde opende hij het luik en hij zag niets. Verschrikt deinsde hij achteruit, want hij besefte dat hij naar buiten had gekeken, naar wat achter de uitgang lag. Hij vroeg zich paniekerig af wat hij binnen kwam doen als er geen buiten was, waar hij sowieso heen ging.
Toen keek hij om zich heen werd hij weer tot rust gebracht door die prachtige kamer. Zouden er nog zulke kamers zijn? vroeg hij zich af en zonder iets te scheuren of te breken, stapte hij de gang in.
Hij liep overal rond, in alle kamers kijkend, soms lachend, soms huilend, ontroerd, verwonderd bewonderend, af en toe door het venster kijkend.
En toen het venster heel groot was geworden, schreef hij als een echte ontdekkingsreiziger alles op en hij legde dit ergens in de gang, voor wie het vinden wou. Toen stapte hij, blij omdat hij genoten had van zijn tocht naar het einde van de gang, kordaat, maar treuzelend het hoekje om, en de achterdeur naar buiten. Ook hij was er geweest.”

Toen vroeg Tir hen welke reiziger volgens hen het best had gehandeld: de eerste die de wegwijzers had gevolgd, of de tweede die zijn eigen weg had gezocht.
De waterdragers hadden geen bedenktijd nodig: de eerste, natuurlijk. Die heeft gedaan wat hij moest; die zou tenminste niet verloren lopen; zijn weg was veiliger; hij heeft niet gehuild, niet gepanikeerd; en hij heeft iets meegenomen uit de kamer.
Tsja, zo kan het ook, zuchtte Tir en hij haalde zijn schouders op.

Soms kan het leven toch heerlijk overzichtelijk zijn…...

Mon, 03 Sep 2012 11:01:27 +0200

Soms kan het leven toch heerlijk overzichtelijk zijn… (Taken with Instagram)

voelde opeens een wolk van werkweigering over zich neerdalen en...

Thu, 23 Aug 2012 14:44:57 +0200

voelde opeens een wolk van werkweigering over zich neerdalen en besloot na een kort maar heftig gevecht dan toch maar te buigen. (Taken with Instagram at Thuis Antwerpen)

"Popularity should be no scale for the election of politicians. If it would depend on popularity,..."

Thu, 23 Aug 2012 08:58:01 +0200

“Popularity should be no scale for the election of politicians. If it would depend on popularity, Donald Duck and The Muppets would take seats in senate.”

- Orson Welles

"Politiek is theater. Het maakt niet uit of je wint. Je maakt een statement. Je zegt: “Ik ben..."

Thu, 26 Jul 2012 13:36:21 +0200

“Politiek is theater. Het maakt niet uit of je wint. Je maakt een statement. Je zegt: “Ik ben hier, let op mij.””

- Harvey Milk

"Was T-slag, moet nog reageren"

Thu, 24 May 2012 00:56:00 +0200

In Wattman was het, denk ik, dat Jerom zijn eerst T-slag gaf. Het effect van de slag was niet meteen te merken, en was ook niet te voorspellen. “Buigen of barsten”, zei Jerom, “weet het nog niet.”

Vandaag had ik ook weer een t-slag. Ik dacht er wel tegen te kunnen, tegen zo’n fout persoonlijk voornaamwoord. Maar pas toen mijn geliefde vrienden op facebook het voor me gingen opnemen, bleek ik toch even te wankelen. En weer nam ik het persoonlijk: ik was niet goed bezig, bewees het foute voornaamwoord.

Systeem van een fout

Maar Franneke zou Franneke niet zijn als ze niet probeerde uit te vissen of elke fout dan ook wel een reactie van me moet uitlokken, en welke die dan hoort te zijn.
Neem nu de fout. Waarom stond daar ‘hem’? Waarom noemen mensen me ‘hij’ of ‘zij’? Omwille van de signalen die ze registreren uiteraard. En die zijn vlotjes te catalogeren:

Identiteit: Lieve vrienden en vriendinnen van me weten wat ik prefereer en noemen me ‘zij’. Mensen die me van kindsbeen af kennen, hebben het hier moeilijk. Zij hebben een identiteitsbeeld van me gecreëerd dat ik vroeger nimmer tegensprak, en noemen me ‘hij’. Ze hebben een oud beeld verinnerlijkt.
Expressie: Mijn kledij, houding, haar, make-up, naam, stemgebruik (niet te verwarren met stem) zouden subtiel moeten opgesteld zijn. Ik ben hier grotendeels authentiek, maar heb uiteraard bijgestuurd. Na 40 jaar mannelijke expressie sluipen sommige mannelijke houdingen, stembuigingen en trekjes nog wel in de expressie. Na mijn transitie ging ik hierin nogal extreem, maar intussen heb ik dat sterk gemilderd. Soms teveel gemilderd, denk ik. Het helpt uiteraard niet dat ik me ook lekker voel in een overwegend lesbisch gezelschap, waarin de expressie ook de vrouwelijkste uitersten weg vijlt.
“Je doet toch wat je zelf wil”, zegt de zelfverzekerde vriend dan. Was het maar zo eenvoudig. Na jaren verborgen expressie is het moeilijk te ontdekken wat je eigen ware expressie is. Een puberteit gemist, probeer ik nu mezelf te worden, niet te zijn.
Mijn naam is overigens ook niet zo goed gekozen bleek vandaag weer. Misschien was ‘Genevieve’, ‘Adeltrude’ of ‘Josephine-Charlotte’ iets trefzekerder geweest.
Rol: De genderneutrale en dus doorgaans mannelijk klinkende jobtitels werken ook niet in het voordeel van mtf-transjes. Als iemand een tekst voorleest over ‘de hoofdinspecteur die vermoeid de crime scene afstapt’, heeft het overgrote deel van het publiek een man in gedachten. De poging om functies genderneutraal te houden en daarom de mannelijke versie te hanteren heeft als gevolg gehad dat de culturele verwachting nergens is bijgestuurd. Was er destijds voor gekozen om steevast ‘directrice’, ‘secretaresse’ of ‘hoofdredactrice’ te gebruiken, dan was een autocorrigerende reflex wel te verwachten geweest. Edoch.
Lichaam: nogal basaal voor sommige mensen en bij sommige mensen. Kleine kinderen hebben nog weinig geslachtsdifferentiërende kenmerken, en ook bij zwaarlijvige mensen zie je nauwelijks verschil, maar doorgaans evolueren mannen- en vrouwenlichamen wel degelijk merkbaar anders. Botten groeien, spiermassa vormt zich, haargroei stokt of niet…
Het mijne laat zich nog makkelijk als mannelijk lezen. Ik probeer een en ander wel te camoufleren, maar een taille krijg ik niet, een smallere borstkast of kleiner hoofd al evenmin. De haren moeten gekocht eerder dan geknipt, en de stem blijft een dagelijks gevecht…

Op elk van die elementen reageren mensen. Sommige kijken naar je lichaam, andere reageren op wat ze weten, nog andere op je expressie, of als ze enkel je visitekaartje kregen, kan de functie bepalen.

Als al die elementen gelijnd staan, gaat niemand in de fout. Het is pas als wanneer de interpretatie van de noodzakelijke gelijndheid van die elementen afwijkt van die van de ander dat een fout ontstaat.

Ik ken een heerlijk lieve vrouw (identiteit), die dol is op haar mannelijke expressie (incl. naam, looks, jobtitel), die een slank maar mogelijk mannelijk lichaam heeft - aangepast met hesjes, die heel vaak als ‘meneer’ wordt aangesproken. Zij wil echter op haar identiteit worden aangesproken, die niet wordt gezien.
Daarnaast ken ik ook prachtmensen die zich man voelen, waarbij je omwille van de decennialange invloed van testosteron een mannenlichaam ziet, maar regelmatig vrouwenkleren dragen, en in die hoedanigheid als vrouw willen worden aangesproken. Om hun expressie dus.

Systeem van een reactie

Voor het publiek ís het dus helemaal niet eenvoudig. Mag ik me nu op expressie richten op niet? Ervan uitgaand dat ze die vraag al stellen.
Doorgaans stelt iemand die een ander ontmoet zich niet de vraag hoe die deze moet aanspreken. Doorgaans ben je ook netjes gelijnd. Maar als ik niet gelijnd ben, moet ik dan meteen boos worden als je mij fout aanspreekt? Of meteen depressief worden? Nee. Tweewerf nee.

Het is eigen aan de mens dat die reageert op patronen. Als iemand me als ‘meneer’ aanspreekt, heb ik ergens een patroon aangesproken. Ofwel reageert die op de mannelijkheid van mijn geslachtskenmerken (mijn brede schouders, diepe of onnatuurlijke stem), of op een mannelijke expressie (manier van zitten, pint vasthouden ipv glas witte wijn nippen), of op mijn rol (meneer de hoofdredacteur), of op mijn vermeende identiteit (“ik zal je altijd als Franky blijven zien”).

Mensen kunnen ook op de discrepanties reageren. Ze kunnen me bijvoorbeeld - terecht - ‘trans’ noemen omdat ze vinden dat mijn expressie en vermoede identiteit vloeken met mijn lichaam.

Systeem van een tegenreactie

Je kunt boos worden op de spreker zodra die een ander voornaamwoord hanteert dan jij had gewenst. Dat is heel begrijpelijk. Het doet ook pijn om niet erkend te worden in je identiteit. Ik vind dat uiteraard ook.

Maar toch denk ik dat we niet altijd van kwade wil mogen uitgaan. Mijn eerste reactie is: hoe had ik dit kunnen voorkomen, en hoe kan mijn reactie daaraan verhelpen?

Vooreerst vind ik dat je eigenlijk niet boos kunt zijn op de ander als je expressie je identiteit tegenspreekt. Als wereldburger mag je er wel van uitgaan dat iemands expressie diens innerlijk probeert te veruitwendigen. Er zijn momenten waarop dit niet opgaat, maar dan mag de persoon waarbij deze gelijkschakeling niet opgaat, dit zonder probleem aankaarten. Een mannelijke vrouw, met kort haar, jas, das, breedbeens zitten met een blik bier, moet niet van ‘krommenaas gebaren’ als ze als man wordt aangesproken. Ze mag de spreker uiteraard corrigeren, en vervolgens op de juiste aanspreking rekenen, maar dat ze bij een eerste aanspreking om de tuin leidde, lag volledig in haar macht.
Bij de opvoeding kunnen we aanhalen dat dit niet altijd zal kloppen, maar dit lijkt me zo moeilijk en onhoudbaar - want dan moet je iedereen elke dag op zijn of haar identiteit bevragen- dat het absurd wordt.

Anders ligt het bij een aanspreking op lichaam, in contradictie met expressie. Als een persoon heel mannelijke kleren draagt, borsten verbergt, en een schijn van baard heeft, mag je die meneer noemen, toch? Of omgekeerd, als wat zwaarder gebouwd, duidelijk masculien lichaam, een jurk, hakken, pruik, make-up en handtas draagt, wil die toch mevrouw genoemd worden?
Ik hoop alvast dat mensen zullen reageren op de moeite die je je hebt getroost om jezelf uit te drukken. Dat lijkt me via opvoeding wel aan te leren. Niet het lichaam - hoe duidelijk ook - maar de uitdrukking vraagt om erkenning. Ik hoop dat mensen die signalen lezen: laarzen met hakjes, lange haren, gebaren…: “Dag, mevrouw”.
Natuurlijk kunnen ze er naast zitten. Maar dan zitten we weer bij identiteit en expressie.

Reageren mensen op mijn lichaam, dan kan het ook dat het niet lag aan het feit dat ze nu eenmaal enkel op lichamen reageren, maar misschien was mijn expressie niet afdoende. Het kan erover zijn, en dan accentueer ik het signaal transgender. Het kan te weinig zijn, en dan laat ik ruimte aan het signaal man. Of het kan net goed zitten, en dan gaf ik het signaal vrouw. In dat geval moet ik ook niet per definitie boos zijn op de ander toch?
Toegegeven, ik zal ontgoocheld zijn. Heel erg ontgoocheld zelfs, want het gooit mij terug op mijn onvermogen om zo ingrijpend aan mijn lichaam te veranderen. Maar ik moet niet boos zijn.

Eigenlijk zijn er drie mogelijke reacties: of ik verwijt de ander zijn of haar onbeholpen reactie, of ik accepteer de fout, of ik vraag me af of mijn signalen voldoende waren.

Communicatie

Waar ik met deze tekst eigenlijk heen wil is dit: het is niet altijd de schuld van de ander. Meer nog, doorgaans is het niemands schuld. Er was een gendercommunicatiestoornis. We focusten op andere signalen.

Onderwijs kan helpen om die communicatie te versoepelen, door vb. gender op te splitsen en de benoeming op basis van geslachtskenmerken te relativeren. (Liefst zonder overrelativeren, want zeggen dat je nooit weet, wat iemands genderidentiteit is, is wel waar, maar je kunt echt wel gokken op iemands identiteit op basis van diens expressie.) Bovendien kun je mensen inpeperen dat ze, wanneer de expressie onduidelijk is, best vragen hoe de persoon in kwestie wil worden aangesproken.
Anderzijds moeten we gendervariante en transgender personen helpen met het uitsturen en bijsturen van signalen. (‘Moet ik dan mezelf verloochenen?’ ‘Nee, je kunt ook voor optie drie gaan.’)
Of je kunt gewoon accepteren dat mensen je om andere gronden aanspreken dan je had ingeschat, en er geen probleem van maken.

By the way, je mag me me ‘mevrouw’ noemen.
Of Fran, maar dat past niet in de tekst.

Pleidooi voor een andere oproep

Mon, 07 May 2012 09:41:00 +0200

De voorbije dagen klonken weer zware woorden. En terecht. Een jongen is gestorven in Luik, waarbij algemeen wordt aangenomen dat het motief homofoob van aard is. Dat laatste maakt het, naast een verschrikking voor de ouders en nabestaanden, ook een verschrikking voor een maatschappij. Dat iemand tot zo’n motief kan komen, is hallucinant. Alsof je als motief zou aanvoeren dat iemand grijsgroene ogen heeft, of langbenig is.

Maar toch voel ik me niet helemaal gelukkig met de algemene teneur van de reacties die ik hoor. In meerdere interviews hoorde ik immers al klagen over dé homonegativiteit van dé maatschappij, over dé ellende waar je als homo in terechtkomt, over dé angst die je dag aan dag beleeft in deze boze wereld.
Ik wil niks afdoen van de beleving van deze sprekers - wellicht ervaren ze de wereld om zich heen ook echt zo, en misschien leven ze ook in angst - maar ik lees hierin een ontkenning van al die hetero’s en cisgenders die ons wel steunen, en dat betreur ik. De omgeving waarin ik leef, is wel heel positief, op een paar enkelingen na. Het gros van de mensen lacht mij - of ons, als ik met Kim over straat loop - heel lief toe. En hoewel ik me kan voorstellen dat andere mensen dat niet ervaren, wil ik toch mijn buurt en omgeving niet iets verwijten waaraan ze geen deel hebben.
Door van het hele verhaal een treurzang te maken waarin ‘de holebi’ of ‘de transgender’ wordt beschimpt, bespuwd en verguisd door de rest van de maatschappij, dwing je mijn lieve buren in het beklaagdenbankje bij de daders van homo- en transfoob geweld. Terwijl die daar helemaal niet horen. Het wordt dan een verhaal van arme lgbt-ers tegen de rest van de wereld, terwijl de boosdoeners maar een minderheid vormen binnen die rest.
Ik denk dat dit een heel foute aanpak is. De hetero’s en cisgenders die ons steunen, moeten we niet demoniseren, we moeten hen net bedanken omdat ook zij verontwaardigd zijn om de stommiteiten van die geweldplegers. We moeten die geweldenaars geen deel laten uitmaken van de heterowereld, maar omgekeerd duidelijk maken dat ze helemaal niet ‘de heterowereld vertegenwoordigen’. Ze moeten net beseffen dat ze ook door die mensen, die ze als medestanders zien, boos aangekeken worden en echt niet enkel door ‘een handvol nichten en lesbo’s’.

Journalisten zouden dus niet alleen holebi’s aan het woord moeten laten om dat geweld te verketteren, maar ook hetero’s en cisgenders. En wij moeten, wanneer wij aan het woord komen, ook toegeven, en accentueren dat het gros van onze omgeving er helemaal geen probleem mee heeft als we hand in hand in het restaurant binnenstappen, als we over ons lief praten bij de kapper, als we ons huis in Borgerhout buitenkomen. Want ook al is er geweld, en erkennen en veroordelen we dat, we lopen hier heus niet van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat het gevaar op onze dorpel neergeslagen te worden.
Op de pride moeten we uiteraard verdrietig, opstandig en boos zijn om elke uiting van geweld, maar mogen we ook echt wel feesten, vieren en dansen om al die mensen die ons wel steunen. We mogen blij zijn omdat we onszelf doorgaans wel mogen zijn, en omdat zoveel hetero’s en cisgenders mee met ons dat geweld veroordelen. Dan pas veroordelen we het homo- en transfoob geweld als maatschappij, wanneer we toelaten dat hetero’s en cisgenders aan onze kant gaan staan, en we de geweldplegers ook binnen de heterowereld isoleren.
Laten we dus die homo- en transpositieve hetero’s betrekken, bedanken en omarmen. Samen tegen elke vorm van geweld.

“Ooit tekende de tekenaar mij als wezen”, dacht de...

Sun, 11 Mar 2012 00:40:30 +0100

“Ooit tekende de tekenaar mij als wezen”, dacht de betonpapegaai, “maar nu ben ik wees.” - Moebius (8 mei 1938 – 10 maart 2012)

“Ooit”, zo had haar moeder beloofd, “leg ik je...

Mon, 20 Feb 2012 19:20:40 +0100

“Ooit”, zo had haar moeder beloofd, “leg ik je van naaldje tot draadje uit hoe jij ineen steekt.”

Zijn er grenzen aan t-termentaal?Is er een eindterm of t-terminus? Gendervrij kan het allemaal.Elk...

Thu, 16 Feb 2012 16:45:28 +0100

Zijn er grenzen aan t-termentaal?
Is er een eindterm of t-terminus?
Gendervrij kan het allemaal.
Elk woord opnieuw bekijken, dus.
Niet steeds onzijdig of neutraal,
maar een rijke t-omnibus
voor iedereen, ja, integraal,
voor broer, voor zus, voor zoer en brus.
We verbreden ook de genitaal,
want tussenin is doodnormaal.
Ik proef, ik kies en ik bepaal
benoem dus in mijn lichaamstaal
zelf mijn falla of …mijn vaginus.

Reis door de popmuziek: 1955-1964

Mon, 06 Feb 2012 17:30:00 +0100

Ik ben al een dikke week aan het luisteren naar de 1001 albums die ik volgens Libero moet gehoord hebben voor ik er de brui aan geef. Ik doe dat netjes chronologisch, beginnend in 1955 bij Frank Sinatra, en vandaar verder richting The White Stripes. Af en toe geeft dat maffe effecten, zoals luisteren naar Phil Spectors ‘A Christmas Gift to you’ begin februari.

Crooners, vroege rock en jazz boven
Ik probeer met een open ingesteldheid te luisteren. De chronologische aanpak moet ervoor zorgen dat ik de albums in hun tijd kan zien, en ze zo binnen hun context kan waarderen. En ja, hoor, dat werkt. Ik heb al genoten van Sinatra’s ‘In the Wee Small Hours’, van Elvis (‘56 en ‘58), van Louis Prima’s ‘The Wildest’, Fats Domino’s ‘This is Fats’, van Little Richard, The Beatles (niet aanwezig op Spotify, jammer genoeg), Ray Charles, Sam Cooke, Booker T., The Everly Brothers en de overheerlijke Girl Called Dusty Springfield.

De prachtigste momenten waren momenteel echter de zwoele uren doorgebracht met de jazz-legendes. Stan Getz (zonder en met Joao Gilberto), Bill Evans, The Dave Brubeck Quartet, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Billy Holiday, Thelonious Monk, Count Basie en tot tweemaal toe de meesterlijke Miles Davis. Zijn ‘Birth of the Cool’ en ‘Kind of Blue’ blijven tot dusver de hoogtepunten in deze muzikale reis. Ik zou ‘So What’ de hele dag door willen blijven draaien, maar ik moet vooruit, er wachten nog artiesten en albums in de vier decennia die nog volgen.

Uiteraard moet ik hier ook Jacques Brel als bijzonder lichtbaken vermelden. De opname van zijn live-optreden in de Olympia, in 1964, had ik nog nooit integraal beluisterd, maar voortaan hoort hij ook in zijn totaliteit tot mijn favoriete Brel-albums.

Sorry, Bob
En toch slaag ik niet helemaal in mijn opzet. Sommige albums kan ik nog steeds niet smaken. Meer nog, ik heb sommige echt tenenkrullend, nagelbijtend verdragen eerder dan genoten. De Bible Belt-country-dreunen van The Louvin Brothers en Ray Price konden me echt niet bekoren.
Ook Afrikaanse muziek kan er maar niet in. Geen Sabu of zelfs Miriam Makeba voor mij, sorry.
Maar het toppunt van irritatie bleek ik warempel te beleven bij die mensen die door sommigen als halve heiligen worden beschouwd. Ik verveelde me dood bij ‘Muddy Waters at Newport’, Joan Baez op haar debuut en The Freewheelin’ Bob Dylan. Die laatste wou ik echt nog een kans geven, zeker toen uit zijn biografie bleek Steve Jobs de neuzelaar grijs draaide. Maar nee, hoor, ik blijf hem een vervelende klier vinden, me pijnlijk bewust van mijn heiligschennis.

Ah, ook hier komen nog herkansingen, want meneer Zimmerman staat nog ettelijke keren op het programma tussen pagina 72 en pagina 948.

Star Wars went Pink!

Mon, 30 Jan 2012 20:50:24 +0100

Star Wars went Pink!

Video

Tue, 24 Jan 2012 18:47:34 +0100

Op familiefeestjes liet vader zich graag verleiden tot een...

Thu, 19 Jan 2012 15:24:10 +0100

Op familiefeestjes liet vader zich graag verleiden tot een uitvoerige demonstratie van zijn verdoemenisblik.

Verzin je een autobio...

Tue, 17 Jan 2012 19:39:00 +0100

Ooit vroeg iemand me of ik een autobiografie zou schrijven. Tenminste, dat denk ik. Net zoals ik denk dat ik toen heb geantwoord dat ik daar echt geen zin in had. Het zou anderen kunnen kwetsen die mij dierbaar zijn, en ik zou ook zelf teveel lijden. Zou ik dan gezegd kunnen hebben. Maar eigenlijk weet ik dat niet.

Hét probleem is eigenlijk dat ik dat niet kan, een autobiografie. Ik ben geen betrouwbare bron. Ik lieg me een geheugen bij elkaar. Niet onbewust - ik weet intussen genoeg over onze hersenen om dat argument niet meer te kunnen inroepen - maar wel ongecontroleerd. Ik heb geen masterplan wanneer ik een herinnering recreëer en aanpas. Het past gewoon op dat moment zo in mijn verhaal, in mijn beeld van wie ik op dat moment ben, en brokje per brokje hervorm ik mijn verleden.

Neem nu mijn carnavalverhaal. Al tientallen keren heb ik verteld hoe ik op een carnavaldag een kostuum mocht kiezen en toen merkte dat ik geen jurk mocht kiezen. Elke keer komt er een bedenking bij, wordt een detail bijgestuurd, een gevoel aangedikt of net verzwakt. En ik besef me bij elke herhaling steeds harder dat die herinnering hoogstwaarschijnlijk een collage is van verschillende, niet verbonden anekdotes, waarvan de samenhang me onduidelijk is of misschien zelfs afwezig.
Oh, sommige onderdelen van die herinnering zijn heel levendig, heel heftig, heel zwaar en lichamelijk zelfs. En toch geloof ik ze zelf niet. Net omdat ik maar flarden kan opvangen, en heel rationeel en bewust weet dat ik invul.
Ja, ik was genderdysfoor. Het branden van de uitroep ‘ik wil een meisje zijn’ in de mouw van een warme winterjas met een vergrootglas, komt in mijn geheugen zo stellig voor, dat ik ze niet kan ontkennen, ook al zou ooit onomstotelijk kunnen bewezen worden dat dat niet zo was.
Ik herinner me dat ik ooit in de kleren van mijn nicht op een kerstfeesten verscheen, ik herinner me dat ik diezelfde nicht ooit deelgenote maakte van mijn transgeheim, maar als ik die herinneringen wil toetsen, halen anderen hun schouders op. Ze herinneren het zich niet. Mijn moeder herinnert zich wel mijn wanhopige huilbuien waarin ik gilde ‘waarom kan ik niet normaal zijn?’ ik herinner me die ook nog, maar ik weet niet meer wat de aanleiding was. Was dat mijn genderdysforie? Was dat mijn sociale isolatie? Was dat mijn verregaande astma? Ik weet het echt niet. Het past in elk van die verhalen, en dus voel ik ze opborrelen bij elk ervan.

Ik heb altijd van verhalen gehouden, die gaven me zekerheid en houvast, daar kon ik mijn leven zelf sturen. En dus heb ik mijn leven al die jaren verhaald voor mezelf, waardoor mijn geheugen volledig onbetrouwbaar is geworden. Is er een verschil tussen mijn herinneringen en de herinneringen aan een romanverhaal waarmee ik me ooit heel erg identificeerde? Dat weet ik niet. Ik vermoed van niet, eigenlijk.

Ik dacht er vorige week nog aan toen in de frituur een roddelblad zag liggen waarin Iris/Wendy over de vader van Clément vertelt. Ik heb enkele jaren geleden een weekend en enkele avonden met haar doorgebracht om haar bio te schrijven, en toen moest ik omzichtig om dat vaderschap heen schrijven. Ik verzon toen een vader, een Joachim Stiller, die de gaten zou kunnen vullen in die herinnering, in het verhaal.
Nu loochent ze dit verhaal en alle details. Dat recht heeft ze natuurlijk. Misschien vertelt ze nu wel een verhaal dat meer prozaïsch, minder dramatisch maar meer waarachtig is. Dat zou best kunnen. En ik geloof echt dat ze het verhaal dat ze nu vertelt meent, net zoals ze het verhaal dat ze toen meegaf, doorleefde. Als we nu eens biografie zouden schrijven, zouden we een heel ander verhaal krijgen.

De vraag die eigenlijk het boeiendste is, is niet welk verhaal je vertelt, maar waarom je het dan vertelt. Waarom bouwde Iris haar mysterie, waarom onthulde ze het niet in haar bio, en waarom verkiest ze nu dit te vertellen? Voor mezelf weet ik dat ik mijn trans- en homogedachten de voorbije jaren heb uitvergroot. Dat moest ik wel doen, want ik zou een onverdedigbare operatie laten uitvoeren, ik verloor mijn prachtig gezin… De cognitieve dissonantie werd zo groot dat ik ze wel moest stutten. Nee, weerom, ik deed dat in niet bewust, maar ik ben me er wel van bewust. Ik ben me bewust van het feit dat mijn herinneringen me in een beter daglicht willen stellen. Ik ben me bewust van mijn pogingen, al dan niet bewust, om patronen te herkennen in mijn verleden.

Een echt autobiografie zal ik, kan ik dus nooit schrijven.
Maar misschien ben ik dat morgen al weer vergeten.